Pittige dialogen met sterke vrouwen
♪ I’m Every Woman – Chaka Khan
WARMERE OORDEN
‘Kunt u mij helpen?’ vroeg de man. Hij was sjofel gekleed, door zijn rechterschoen stak een teen, en hij rook nogal zuur.
De winkeljuffrouw zette meteen een stapje achteruit. Eigenlijk was ze jobstudente, ze studeerde literatuurwetenschappen. Bovendien was dit haar eerste dag in deze vintage boekhandel. Ze droeg een korte bordeaux rok, een oudroze bloes en een delicaat amberparfum.
‘Ik zal mijn best doen meneer, zegt u het maar.’
Het gezicht van de man klaarde op.
‘Kunt u me zeggen hoe ik in Barcelona geraak?’
‘Eh, hoe u in Barcelona geraakt?’
De studente trok haar wenkbrauwen en in gedachten ook haar neus op, nu de man weer een stapje dichterbij had gezet. Daarop zette zij weer een stapje achteruit en stond nu helemaal tegen het boekenrek Franse literatuur geplakt. Ze keek niet in zijn ogen, niet omdat ze niet durfde, maar omdat zijn mond met nog enkele restanten van bruingele tanden meer haar aandacht trok.
‘Eh, ik vrees dat ik u hierbij niet kan helpen. Dit is een boekenwinkel en geen reisbureau. Wat verderop in de straat is er wel eentje. Ik ben er zeker van dat ze u daar veel beter op weg kunnen zetten naar… eh… Barcelona.’
‘Neen,’ antwoordde de vrij grote man, ‘U hebt mijn vraag echt niet begrepen. Ik heb geen geld voor een ticket naar Barcelona, dat ziet u toch ook? Maar ik heb wel genoeg kleingeld bij elkaar gebedeld om een boek te kopen over warmere oorden. En u doet me denken aan Barcelona. Met uw kleine gestalte, zwarte krullen en uw zongekuste huid.’
Ze voelde zich met de minuut ongemakkelijker. Ze speurde de winkel af naar andere klanten, maar die waren er helaas niet op dit vroege uur.
‘O nu begrijp ik het!’ antwoordde ze met steeds onvastere stem. ‘U wil een reisgids over Barcelona. Of een kaart van Spanje?’
Ze zette een grote stap opzij, gezien achteruit geen optie meer was.
‘Neen!’ antwoordde de bedelaar, nu duidelijk gefrustreerd.
‘Je wilt me niet begrijpen! Ik wil naar warmere oorden, naar Barcelona! Je bent echt wel dommer dan je eruitziet.’
‘Eh, euhmmm,’ stotterde ze en schoof zachtjes opzij, schurend met haar elegante kleren tegen de ruggen van ellenlange rijen boeken, intussen aanbeland bij de afdeling thrillers.
‘Blijft u hier staan meneer.’
Ze maakte zich zo groot als ze kon, keek hem nu vastberaden in de ogen en vervolgde: ‘Ik ben zo bij u terug met het boek dat u zoekt! Vrijages van Pia Fraus. Véél beter dan dat grijze Fifty Shades of Grey, veel subtieler ook, Fraus verheft erotiek bijna tot kunst.’
Ze geraakte volledig op dreef.
‘U vertrekt dan misschien niet naar het warme Barcelona, maar ik garandeer u dat u het warm zult krijgen, erg warm zelfs.’ knipoogde ze ondeugend. ‘En mocht ik mij vergist hebben, dan kunt u het boek nog altijd opbranden en er u letterlijk aan verwarmen.’
HOE EEN FOUTE OPENINGSZIN MISSCHIEN TOT PIZZA KAN LEIDEN
‘Hé jij. Die rook boven je hoofd, is die van je sigaret of ben je gewoon zo heet?’
Hij grijnsde zijn tanden bloot, en keek heel triomfantelijk achterom naar zijn groepje stoere vrienden.
‘Ja,’ antwoordde ik, ‘ik rook, al jaren. En daarenboven ben ik ook heet, echt heet. En weet je, ik ben nog maar aan het warmlopen. Eens ik helemaal op temperatuur ben,’ ik keek heel ostentatief op mijn uurwerk, ‘zo binnen een kwartiertje als ik snel reken, kan iemand als jij zelfs niet in een straal van vijf meter bij me in de buurt blijven. Moest ik jou zijn, ik zou het nu al op een lopen zetten. BOE!’
Hij schrok zo hard van mijn ‘boe’ dat hij achteroverviel, bonk op een tafel vol glazen bier, volle glazen bier, die allemaal kletterend samen met hem tegen de vloer gingen. Alle ogen waren op hem gericht. Zelfs de stevige rockmuziek leek ineens gedempter te spelen.
Ik hielp hem overeind, galant als ik ben, en vroeg hem, net dat tikkeltje te luid: ‘Wil je dan nu meteen seks of eerst pizza eten? Of lust je geen pizza?’
EEN AFFAIRE ONTCIJFERD
Zeven tellen duurde het voor hij eindelijk opnam. Hij vroeg me waarom ik hem al tien keer had gebeld.
Ik corrigeerde hem: ‘Vijf keer exact, deze oproep inbegrepen.’
Hij onderbrak me en zei dat hij het druk had, de derde dag op rij al, of ik dat niet wist?
Ik antwoordde hem dat ik dat niet kon ruiken, op achtendertig kilometer afstand, ondanks mijn bovengemiddeld goed ontwikkeld reukorgaan.
Hij zuchtte diep, de vierde keer al. ‘Over exact achtenveertig uur vertrek ik met de TGV naar Parijs. Helaas alleen, en niet met ons twee!’ raasde hij nu als een trein.
Ik repliceerde gepikeerd: ‘Je inviteerde me pas drie dagen geleden. Ik kan niet zomaar mijn beide ontbijtbars gedurende een weekend sluiten, laat staan mijn man en drie kinderen zonder uitleg parkeren.’
Hij schoot uit zijn slof: ‘Een tweede kans geef ik je niet, als je nu beslist níet met me mee te komen, stopt het tussen ons, en wel definitief!’
‘Aah,’ viel ik hem stoïcijns in de rede, tussen mijn zestien wachtende klanten en drie rennende medewerkers door, ‘geef je me nu ook al een deadline, van slechts vijf minuten?’
Ik rechtte mijn rug, tuitte mijn lippen en vervolgde: ‘Luister goed, Rob, want ik zeg je dit maar één keer. Jouw ultimatum vandaag zegt veel meer dan je eerdere duizenden mooie woorden tijdens onze honderden chats, acht videocalls, drie dinertjes en twee uur in een hotel, en dan nog telkens als het in jouw agenda paste. Trouwens ik kan niet mee naar Parijs, ik heb acht maand geleden tickets gekocht voor het concert van Melody Gardot zaterdag. Ik ga ernaartoe met drie vriendinnen. Ondertussen kan jij in je eentje naar Parijs. Nestel je in één van de honderden groene stoelen in Le Jardin du Luxembourg met het boek dat ik voor je heb gekocht. Het wordt vandaag tussen 14u en 17u bij jou geleverd: 4000 weken – Je tijd op aarde en hoe ermee om te gaan. Het was voor mij een echte eye opener als ik uitrekende dat er mij vermoedelijk maar duizend vierhonderd weken meer resteren.’