Ode aan mijn zus... Ode aan vrouwen

Ode aan mijn zus

♪ We Are Family – Sister Sledge

Gelukkige verjaardag, Valy! Geniet van jouw verjaar-dag! Ik wens je een gezond, gelukkig en mooi nieuw levensjaar toe, met alles waar je van droomt en wat je jezelf toewenst!

Haiku voor mijn zus

Twee meisjes van maart,
dochters, vrouwen, dan moeders,
altijd twee zussen.

Weet je het nog?
Je trok me achter de zetel, in het smalle gangetje tussen de achterkant van onze tweezit en de gietijzeren verwarming, in de living van ons appartement. Een ideale verstopplaats waar we samen uren konden doorbrengen als we niet wilden gevonden worden.
Jij was zes, ik acht, de twee zusjes van de meubelwinkel.
Je had een leuk spelletje bedacht: kappertje spelen. Al waren we net bij de kapper geweest, want overmorgen deed jij je eerste communie. Je had de schaar uit mama’s schuif genomen en ik mocht je eerste klant zijn. Ik verkoos het hazenpad, mijn haar was al geknipt, in coupe Mireille Mathieu dan nog, en dit kon niet geperfectioneerd worden. Ik trok me terug in mijn restaurant, met mijn bordjes, kopjes en lepeltjes, en schreef naarstig verder aan mijn menukaart. Bistek frit en ook vollovan werden mijn twee suggesties van die maand.
Mama riep dat we moesten komen. Ze wilde onze versgekapte coiffures laten zien aan haar vriendin. Ik werd goedgekeurd en kreeg een pluim. Nu jij nog. Je kwam de trap van onze winkel afgestormd, met je luid enthousiasme. Ook jouw paddenstoelkapsel leek nog perfect in vorm, van je rechtse kant bekeken dan toch. Tot je je omdraaide, en de asymmetrie ons allemaal in het oog sprong. Je linkeroor was volledig zichtbaar, want daar ontbrak alle haar. Haar dat later werd teruggevonden in ons geheime gangetje achter de zetel. Ons moeder kreeg bijna een hartaanval, haar vriendin een rooie kop, jij een veeg rond je oor, je linkeroor.
Twee dagen later deed je je communie in je mooie blauwe kleed met borduursels, met een lichtblauwe haarband assorti. Zo hadden we Mireille Mathieu nog nooit gezien, ze zou verbleken bij jouw frisse en fruitige versie. Je bent altijd al een trendsetter geweest!

Ode aan vrouwen… sisterhood

♪ Sisters Are Doing It for Themselves – Aretha Franklin, Eurythmics

Er was weer veel te doen rond vrouwen de laatste tijd. Over dat vrouwen zich onveilig voelen. Terecht. Op 8 maart was er internationale vrouwendag en kort nadien volgde nog een uitspraak, iets rond pensioenen en dat vrouwen zich zullen moeten aanpassen en meer werken. Het stof waaide nogmaals hoog op, en alweer terecht. Ik wil niet een zoveelste mening poneren, dat hebben zoveel vrouwen en ook mannen al gedaan in de voorbije weken. Dankjewel daarvoor.

Vandaag wil ik simpelweg een ode brengen aan vrouwen. Aan alle vrouwen van elke leeftijd, gender en kleur. Vrouwen, meisjes, dochters, zussen, vriendinnen, echtgenotes, partners, moeders, grootmoeders, tantes, mantelzorgers, vrijwilligers en vrouwen in rollen die ik nog vergeten ben, want vrouwen zijn échte duizendpoten, meester-jongleurs.

Vrouwen nemen het merendeel van de onbetaalde jobs in onze westerse samenleving voor hun rekening, met hart en ziel, ook al wordt dat soort werk onvoldoende tot niet naar waarde geschat. Je waarde hangt immers vooral af van de economische waarde die je creëert en bijdraagt aan ons kapitalistisch systeem, en hoe succesvol en volhardend je daarin bent. Stap je uit dat systeem of word je eruit geduwd, om welke reden ook, dan word je ineens onzichtbaar. Dan kom je misschien terecht in een andere minder flatterende tabel of statistiek. Of willen we gewoon te veel? Ben ik naïef? Waar heb ik het over?

Vrouwen, sisters, jullie zijn het allemaal waard! Zonder dat we daarvoor nog eens op de barricades moeten staan. Jullie voegen licht en kleur toe aan het leven, een ander perspectief en ook zachtheid, zorgzaamheid, verbinding, warmte en liefde.
Laten we met zijn allen, vrouwen én ook mannen, blijven ijveren voor échte gelijkheid, wederzijds respect, begrip, vriendelijkheid, dankbaarheid en liefde voor elkaar, voor élke medemens. Hoeveel mooier, rustiger en vrediger zou de wereld er ook kunnen uitzien?

En dan nog dit. Voelt iemand zich geroepen om die ruziemakende haantjes, nu ook weer gespot op het toneel van het Midden-Oosten, voorzichtig in het oor te fluisteren dat een kaarters- of een petanqueclubje ook een volwaardig en leuker alternatief kan zijn om hun machtswellust bot te vieren op hoge leeftijd, in plaats van de hele wereld op stang te jagen en mee te sleuren in hún neerwaartse spiraal van geweld en oorlog?
Een vrouw misschien?