Ergens langs de GR5

♪ Walk This World – Heather Nova

Nu Arnout Hauben zich waagt aan een nieuw wandelavontuur ‘Dwars door de Pyreneeën’, dacht ik nog eens terug aan mijn wandeltocht enkele jaren geleden.

Vier jaar geleden vatte ik het plan op om een maand alleen te gaan stappen, langs de GR5. Ik werd geïnspireerd door een serie van eigen bodem, en het was eens iets anders dan die Camino die zowat iedereen bewandelde. Ik zou de platgetreden paden niet volgen, maar mijn eigen pad, langs de minder bekende GR5, een queeste op zoek naar mezelf. Ik zou starten in de Belgische Ardennen. Nice zou ik net niet bereiken, maar wel een verlichte staat. Ik zou eindelijk mezelf terugvinden na al die verloren jaren.

Ik begon erover tegen iedereen die het wilde of niet wilde horen, ik bereidde minutieus de route op papier en in gedachten voor, maar vooral tijdens de vele gesprekken met anderen. Ik kreeg tips, inspiratie en vooral veel goesting om te beginnen.
Ik zou niet kamperen, te gevaarlijk als vrouw alleen, en het spaarde me bovendien het gewicht van een tent uit. Ik zou basic slapen bij burgers of in herbergen, zij het niet op een matje, vanwege rugproblemen. Ik wilde toch niet vroegtijdig opgeven, een afgang die ik mezelf wou besparen.

Ik had een ergonomische trekrugzak met noodfluitje op het oog, en googelde uitgebreid hoeveel die mocht wegen in functie van mijn grootte en wisselende lichaamsgewicht. Mijn kleren zou ik onderweg wel wassen. Travel light, gooi die ballast overboord en vooral: vertraag. Motto’s die ik tijdens mijn stapreis wilde ondervinden en echt doorleven. Zolang dat zelf wassen mij maar niet té veel vertraagde.
Ook goede wandelschoenen met de juiste kousen mochten niet ontbreken en waren misschien wel het allerbelangrijkste. Die had ik al met een bon voor mijn vijftigste verjaardag gekocht, in de AS Adventure. Die bottines moesten goed ingelopen worden, alsook mijn hele uitrusting grondig uitgetest, liefst voor mijn avontuur begon.

En zo was er een bijkomend plan voorafgaand aan mijn queeste ontstaan. Ik had mijn man kunnen overtuigen om een testtocht van twee dagen te ondernemen, samen, in een weekend. Tenslotte was wandelen ook goed voor zijn gezondheid en kon hij dan aan den lijve ondervinden welke ongelofelijke uitdaging ik, zijn vrouw, alleen zou aangaan.

We stippelden een stukje route uit langs de GR5, nabij de Kalmthoutse heide. Het was loeiheet die dag, en in dat stukje België waan je je echt in een ander land. Het vreemde landschap deed soms denken aan de Sahara, en ging dan weer over in heide en bos. De woestijn probeerden we zoveel mogelijk te ontlopen en we zochten de koelte van het bos op.
In de verte hoorde ik ineens een hond wild blaffen. De schrik sloeg me meteen om het hart. Hier had ik geen rekening mee gehouden. Met honden, van het loslopende soort, mogelijk zonder baasje, en wie weet hondsdol. Ik speurde ondertussen naar een grote tak, en probeerde mijn angst weg te moffelen voor mijn man. Ook dit zou ik wel overstijgen, op zoek naar mezelf. Peanuts.

De hond stopte, zo ook mijn gedachte. We waren echt moederziel alleen in dit grote bos, op de talrijke vogels na, en alle fauna die zich nog niet liet zien. Tot ineens een gedaante vanachter het dichte struikgewas opdook en onze richting uit marcheerde. Het bleek een boom van een vent, hij was alleen en zag er nogal vreemd uit, op zijn zachtst gezegd. Ik dacht: binnen een paar weken loop ík hier ook. Alleen. Mijn tak en noodfluitje zouden mogelijk niet volstaan. Mijn hart ging nog wilder te keer.
Tot mijn man zei: ‘Zeg, is dat eigenlijk wel zo’n goed idee dat jij vier weken alleen gaat stappen?’
Ik was nog nooit zo content geweest met zijn wijze woorden. Mijn wandeltocht langs de GR5 werd ter plaatse en per direct afgeblazen. Dit kon ik mijn man toch niet aandoen!?