Liefde voor...

♪ Here Comes The Sun – The Beatles / Je veux – Zaz

Liefde voor de natuur - Ode aan mijn lievelingskleur

Nu het lente wordt, diep ik enthousiast die pull terug op uit mijn witte kast. Mijn trui in mijn lievelingskleur. De kleur waartegen alle andere kleuren vervagen, omdat deze zo krachtig is, misschien wel de mooiste en machtigste der kleuren in de natuur.

Op vroege, zonnige lentedagen is het de kleur die alom tegenwoordig is. Liggend op mijn rug in het ontluikende groene gras, met mijn handen in mijn nek, kan ik uren turen naar de prachtige, frisse lucht, naar die kleur der kleuren, en naar de vliegtuigen die zich een weg durven banen in deze kleurenpracht.

Op eerste lentedagen, prijkt mijn kleur daar, hoog en droog, alsof de lucht na een diepe winterslaap grondig werd gewassen met Dash op zestig graden, daarna werd drooggezwierd en keurig opgehangen hoog boven ons, als een stralende vlag waartegen alle andere kleuren ineens ook veel mooier uitkomen. Het leven heeft ineens terug meer zin na die troosteloze, bruingrijze winter.

Geef toe dat in combinatie met mijn kleur het groene gras ineens veel groener oogt, het geel van de zon veel feller, en de rode, fuchsia en felpaarse anemonen en krokussen veel heviger en intenser worden afgetekend tegen deze schitterende, hemelse achtergrond.

Ja, ik ben er werkelijk gek op. Mijn kleur is zo krachtig dat het onze grijze Noordzee op zwoele, windstille zomerdagen zelfs kan omtoveren in een prachtige, glinsterende, mediterraanse watermassa. Trouwens, als je een kind vraagt om een oceaan te tekenen, dan neemt die gegarandeerd mijn lievelingskleur ter hand. Dé kleur der kleuren.

Ondertussen heb ik mijn lievelingspull aan en ik weet nu al dat mensen zich zullen omdraaien en me zullen nakijken. Sommigen zullen me zelfs lang blijven nastaren.
Dat is normaal. Als ik die pull aanheb, dan straal ik gewoon. Die kleur tovert instant een gezonde blos op mijn wangen, doet mij er jong en energiek uitzien en laat deuren voor me opengaan, deuren van alle kleuren en formaten.

Ik ga op mijn tippen staan, spreid mijn armen wijd, als een vogel, en in gedachten vlieg ik, met de wereld aan mijn voeten. Ik voel me krachtiger dan ooit, the sky is the limit!
Uitgerekend vandaag ben ik dan nog jarig! Ik ben er helemaal klaar voor, voor dit nieuwe levensjaar. Ondertussen ben ik aanbeland bij deel vijf in mijn levensboek: ‘De wijsheid komt met de jaren’, hoofdstuk 4: ‘Leef jouw schitterende leven’.
Ik kom eraan. Zet je zonnebril alvast op!

Liefde voor materie

Het was een prachtige zondagochtend. Ik was ruim op voorhand op de afgesproken plek en koos een tafeltje achterin, aan het raam en met goed zicht op de deur.
Ik kom altijd graag terug in Antwerpen, de stad waar ik als student in de jaren 90 vier jaar woonde. Altijd opnieuw keer ik naar Café Hopper aan ‘Het Zuid’ terug, al dan niet voor of na een bezoekje aan het KMSKA.
Ik bestelde een chai latte en een homemade bananacake. Later vandaag was er hier een jazzoptreden gepland, maar nu was het nog rustig. Ik pakte een krant van bovenop de piano en bladerde op mijn gemak de weekendkatern door. Mijn aandacht werd getrokken naar een artikel over de gelukkigste mensen op aarde. In zijn boek ‘Het geheim van het Hoge Noorden’ probeert Søren Hansen dat geheim alvast te ontrafelen. Gefascineerd door deze Deense inzichten, zag ik de man met wie ik was afgesproken niet binnenkomen.

Ineens stond hij daar voor me. Ik landde vanuit het hoge Noorden terug op het Antwerpse Zuid. Hij begroette me met een vluchtige zoen en ging tegenover me zitten. Meteen veerde hij terug recht om uit zijn linker broekzak zijn sleutels op te vissen en de hele bos ostentatief op tafel te leggen. Het was een sleutelbos om u tegen te zeggen. Ik kon niet anders dan staren naar die gigantische verzameling blinkende sleutels. Ik proestte het uit. Het gebeurde spontaan, ik kon het niet onderdrukken. Hij keek me heel bedenkelijk en serieus aan en vroeg me wat er zo grappig was.
Ik antwoordde: ‘Op onze eerste date is me dit niet opgevallen, jouw sleutelbos. Waarschijnlijk heb je hem toen niet op tafel gelegd, want dát had ik zeker onthouden.’
Hij antwoordde dat hij nog steeds niet begreep waarom zijn sleutels op mijn lachspieren werkten.
‘Vertel me waar die uitgebreide collectie goed voor is. En waarom je ze allemaal aan één sleutelhanger hangt,’ stak ik van wal.
Hij greep de bos vast en liet zijn vingers over de verschillende exemplaren glijden.
‘Deze sleutel is van mijn kledingwinkel in Antwerpen, en deze van mijn andere winkel in Knokke. Dit is mijn huissleutel, deze is van mijn duplex penthouse aan zee en deze van mijn villa in Marbella. Mmm, deze sleutel is van mijn oldtimer, een rode Alfa Romeo Giulietta van 1956, en deze is van mijn zilvergrijze Aston Martin.’ Zijn ogen begonnen te blinken.

Hij ging nog even door, maar ik moet bekennen dat mijn interesse na de zevende sleutel volledig wegsmolt. Het kon ook aan het prachtige weer gelegen zijn. Zomaar ineens 18 graden vandaag, een feestelijke vroege lentedag begin maart. Ik kon beter vragen of hij met die oldtimer was, dan had zijn sleutelbos ook voor mij nog een meerwaarde. Maar, ik kon het antwoord al raden, oldtimers en LEZ-zones zijn niet compatibel.
‘Ik zal maar open met je zijn,’ ging ik verder, ‘eerlijkheid kan ons veel tijd en leed besparen in het dating proces. Ik heb me altijd al afgevraagd of je uit de grootte van de sleutelbos kan afleiden of iemand materialistisch is? Want waarom in godsnaam wil je al die sleutels tegelijk bij je hebben?’
Hij zat even met zijn mond vol tanden. Druk pratend als hij op onze eerste date was, zo stil was hij nu ineens. Had ik een gevoelige snaar geraakt? Misschien was ik wel te direct? Ik had nochtans andere prangende en meer uitgebalanceerde vragen voorbereid. Zoals: ben je ook zo gepassioneerd door muziek? Of: zou je met mij op tangoles willen? En tenslotte: zou je naar me luisteren mocht ik poëzie in bed aan je voorlezen? Maar ik was afgeleid, door een gigantische sleutelbos dan nog.
Ik probeerde de mogelijke zijdelingse schade op te ruimen en vervolgde: ‘Euh, ik wou alleen maar vergelijken met mijn sleutelbos, een heus verschil.’
Ik nam snel mijn kleine handtas en viste daaruit twee sleutelhangers met telkens één sleutel aan.
‘Kijk,’ zei ik, ‘dit is mijn huissleutel, en dit mijn autosleutel. Meer sleutels heb ik niet op zak. Versta je mijn vraag nu beter?’
Het bleef stil aan de overkant.
Ik ging verder: ‘Ik heb eens gehoord in een cursus dat een grote sleutelbos bij je hebben een metafoor kan zijn voor veel ballast in je leven meedragen.’
‘Nu ga je te ver!’ antwoordde hij.
Deze keer was ik wél zeker dat ik een gevoelige snaar had geraakt.
Hij nam zijn hele collectie sleutels klingelend vast, veerde weer recht en beende boos weg.

Oeps, dacht ik, een derde date zit er niet meer in. En veel gevoel voor humor heeft hij ook al niet. Als ik iets heb geleerd de voorbije vierenvijftig jaar is het wel dat ik humor heel belangrijk vind én licht door het leven wil huppelen. Deze gigantische sleutelbos, met een man er aan, past alvast niet in dat rijtje.
Ik doorstreepte zijn naam op mijn lijstje. Hopelijk heb ik volgend weekend meer succes met deze pas uitgevonden, maar originele en verdomd doeltreffende tactiek op zoek naar de perfecte man.