Avondmijmeringen

♪ Lou Reed - Perfect Day

Soms kom je tot de slotsom dat de voorbije dag op geen enkele manier beter had kunnen verlopen of rijker gevuld had kunnen zijn. Ken jij ook dat gevoel?

Meestal overvalt het je, ’s avonds in bed, net voor je bereid bent alles los te laten.
Je bent nog even de dingen aan het overlopen, dankbaar reflecterend over de levenslessen die je vandaag te beurt vielen, en ineens kom je tot een fantastisch inzicht: ongelofelijk, deze dag was écht af, vervullend in al zijn facetten, niet voor verbetering vatbaar, op geen enkel vlak.
Dat kan een zalig gevoel geven om mee in te slapen, zelfvoldaan om dit besluit,
vol vertrouwen en hopend dat morgen een heruitgave van vandaag mag worden.

Of mogelijk word je daardoor juist onzeker, zelfs zenuwachtig. Ondenkbaar dat morgen zich op diezelfde, unieke manier aan jou zal ontvouwen.
Daar kan je behoorlijk wakker van gaan liggen. Weg met dat serene, gelukzalige gevoel van daarnet. Hallo angst, dat als je straks opstaat, het alleen maar minder zal zijn, véél minder, dat die extreem hoge lat van vandaag nooit meer zal kunnen geëvenaard worden.
Die conclusie kan je behoorlijk van je stuk brengen, mogelijk geraak je in paniek, helemaal het noorden kwijt, tuimelend in dat donkere, diepe konijnenhol;
recht op een anticlimax af.

Ach, moet alles af zijn op het einde van de dag? Morgen mag je gewoon weer verder gaan, overmorgen ook nog. Telkens weer krijg je een nieuwe kans om alles zo goed mogelijk voor elkaar te krijgen, wie weet zelfs met staande ovatie van omstaanders, omdat het gewoon AF is, niet voor verbetering vatbaar.

Kan dit eigenlijk wel de bedoeling zijn? Is een dag ooit af? Is een leven ooit af?
Is dat ook niet gewoon heel saai?