Mijn panda-vriendin
♪ The Weather Girls - It's Raining Men
“Waarom overkomt míj dat nu altijd?”
We hadden net plaatsgenomen aan een vierkant tafeltje in een hip restaurant, Anneleen en ik.
Ze snikte onbedaarlijk en hapte tussenin naar adem. Een druppel snot hing gevaarlijk aan haar neus te bengelen, klaar om zich te pletter te storten.
“Waarom is geen enkele man in mij geïnteresseerd? Wat doe ik verkeerd? Zeg het me!” Ze nam de stoffen servet die voor haar lag en snoot er haar neus in, gênant luid.
Iedereen keek naar ons, en daarmee bedoel ik écht iedereen. Elk gezelschap van elk tafeltje in het afgeladen volle restaurant. Oké, misschien niet die hele verste tafeltjes, maar toch.
Ik zat muisstil. Alsof dat me onzichtbaar zou maken.
Anneleen huilde nog steeds luid, net niet hysterisch, en depte haar ogen, waardoor haar mascara volledig uitliep. Daarna leek ze even te bedaren en keek me recht aan, met twee grote panda-ogen en een rode neus.
Ik moest moeite doen om het niet uit te proesten. Saved by… de ober die ons kwam vragen of alles naar wens was.
“Neen, het is niet naar wens!” antwoordde ze, net iets te luid, “Hoor en zie je dat dan niet? Tenzij jij met mij een date wilt?”
De ober schrok zichtbaar, mompelde iets onverstaanbaar tussen zijn tanden, knikte naar mij en beende weg.
Die komt niet meer terug, dacht ik, toch niet in het eerste half uur, en we hebben nog niet eens iets kunnen bestellen. Potver… en ik heb eigenlijk honger, grote honger nog wel.
Vanmorgen heb ik het ontbijt overgeslagen, ik ben uitgerekend vandaag begonnen met intermittent fasting. Nu heb ik eten nodig, en dringend nog wel, of ik word hangry. Het maakt niet uit wat: een hapje van het huis, bepotelde nootjes, oud brood, wat karton desnoods. Ik keek snel in mijn handtas, misschien zat daar een cracker in, maar neen, vette pech.
“Waarom, waarom, waarom?” snikte mijn tafelgenote in crescendo.
Ja, dacht ik, goeie vraag, waarom eigenlijk? Waarom zit ik hier, uitgerekend met deze panda-vriendin? Binnen nog wel, in dit donker hol, na deze vreselijke speed dating op zaterdagvoormiddag, waar géén énkele van de ingeschreven drieëntwintig mannen in mij ook maar één klein vonkje kon ontsteken.
En dit terwijl het buiten 25 graden is, eindelijk zonnig en warm na al die regen van de voorbije weken, en dan nog zonder eten, zonder wijntje, en met alle ogen meewarig op ons gericht. Ja, waarom, waarom, WAAROM?