Astrid in Madrid – It’s a wrap

♪ Chan Chan - Buena Vista Social Club

Lieve Astrid,

Een klein jaar geleden brachten we jou naar Madrid, met ons drie, een heuse roadtrip met Franse en Spaanse tussenstops. Ik schreef er toen een verhaal over: ‘Astrid in Madrid’. Wat toen nog voor ons lag, en eindeloos lang leek, is intussen alweer achter de rug.

Vorige week spendeerden we samen jouw laatste vijf dagen in die broeierig hete stad, die het afgelopen jaar jouw tweede thuis werd.

Jouw eerste maanden waren niet makkelijk. Total Design was een richting die haaks stond op alles wat je de voorbije vijf jaar had gestudeerd. Geen management, economie of wetenschappen, maar letterlijk creëren: je handen, hoofd en hart laten samenwerken. Duidelijk uit je comfort zone. Je koos voor een Italiaanse school in Madrid, kwam terecht tussen diverse nationaliteiten en culturen, en werd bovendien gedropt tussen allemaal creatievelingen, mensen die compléét ánders denken en in het leven staan. The magic happens out of the comfort zone, voelde in het begin eerder schurend en confronterend aan. Gaandeweg pas kwam de voortgang, de groei en dan ook de magie.

Op de vlucht naar je toe kwam ik naast een Madrileense vrouw te zitten: Maria, een jonge moeder met de meest schattige baby van exact twaalf maand en één week op haar schoot, Amalia. En Maria was net die dag jarig. We spraken over onze dochters, over moeders en dochters, over hoe ons leven ingrijpend veranderde sinds jullie komst. Over moederliefde, verantwoordelijkheid en loslaten. Over werk, leven, onze dromen en passies. En over de klimaatverandering. Maria vertelde me hoe de zomers in Madrid ieder jaar heter leken te worden. Toen stond al een deel van Spanje en Frankrijk in brand. Een brand die op amper twee weken tijd ongeziene, zorgwekkende proporties aanneemt.

Ik landde op zondag net na de siësta. Na het inchecken in mijn hotel in de Barrio de las Letras, mijn favoriete wijk, dronken we samen een Tinto de Verano, een hippe naam voor rode wijn met limonade. De perfecte start van een vijfdaags moeder-dochter-tripje, maar vooral van jouw afsluiting van een prachtig en meeslepend jaar in Madrid.

Maandagavond mocht ik mee naar jouw proclamatie, en die was volledig in het Spaans. Jij zat vooraan tussen de graduates, ik in het publiek. De elegante dame naast mij was speciaal met haar hele familie vanuit Mexico City afgereisd om haar kleinzoon te vieren. Ik vertelde het Mexicaanse omaatje dat wij zevenentwintig jaar geleden naar hun stad en vandaar door heel Mexico waren gereisd on our honeymoon. Haar andere kleinzoon moeide zich al snel in ons gesprek, een welgekomen tolk, haar Engels en mijn Spaans bleken te ontoereikend om een echte conversatie te voeren. Maar de warme vriendelijkheid en zachte aanrakingen tussen ons spraken boekdelen.

Nadien op de receptie buiten mocht ik een aantal van jouw collega-studenten ontmoeten. Creatieve, jonge en bevlogen mensen waarmee jij een heel jaar hebt beleefd. Op één na werd elk continent op dat eigenste moment vertegenwoordigd. Ik bleek ook de enige aanwezige ouder, de moeder in dat gezelschap, en nam die rol met verve op. We praatten over jullie studies, jullie ervaringen en wilde toekomstplannen, over design en creatie, over wereldburgerschap en over schrijven, een passie die ik verrassend genoeg met enkele onder jouw vrienden mocht delen.

In de daaropvolgende dagen bezochten we het Thyssen museum, we shopten in Salamanca, wandelden in Retiro park en liepen langs de Plaza Mayor en het koninklijk paleis naar de Templo De Debod, een groene plek met prachtig uitzicht, waar Madrilenen en toeristen vooral ’s avonds net voor zonsondergang te spotten zijn, picknickend, druk pratend of gewoon genietend van live muziek.

We hadden ons voorgenomen te leven op het ritme van de Spanjaarden, de beste manier om de verzengende hitte in onze dag te integreren. In de namiddag trokken we ons even terug, jij op je kot in die allerlaatste dagen, ik in mijn hotel of favoriete koffiebar Casa D Diego vlakbij. Met een goed boek en een lekkere cortado, gebracht door de ober die ons ook al in september en november vorig jaar bediende.

Iedere avond voerden we boeiende gesprekken terwijl we genoten van smaakvolle tapas in jouw weloverwogen selectie van typische restaurantjes. Plaatsen waar je al gegeten had, of nog net niet was geraakt. Op de achtergrond vonden de halve finales van het WK plaats. Twee keer op rij was het feest in Madrid tot diep in de nacht. Op dinsdag omdat de Spanjaarden zich hadden geplaatst voor de finale, en de daaropvolgende avond de Argentijnen hen vervoegden. Het feestje van de Argentijnen was in ieder geval nog luidruchtiger en uitbundiger, of ze leken althans met zoveel meer op Puerta del Sol.

Op woensdag, onze laatste avond, pikten we een jazzconcert mee. In Café Central. Eindelijk. Tijdens onze avondlijke wandelingen, bij aankomst begin september vorig jaar, had ik die schitterende plek ontdekt. Nu pas waren we er geraakt, mits reservatie. Jorge Vistel, een Cubaan met trompet, en zijn kompanen op piano, drum en contrabas namen ons mee op sleeptouw. Je vond het eerste liedje ‘wel een beetje chaos hé’ en ik moest lachen om je spontane opmerking. Ik antwoordde je dat ze zich aan het opwarmen waren. We werden al snel in vervoering gebracht en net toen we dachten dat het echt wel heel goed was, toverde de Jorge nog een wit konijn of twee uit zijn trompet. Uit het publiek stond ineens een bevriend muzikant recht, en vanachter de toog kwam ook de ober mee op het podium staan. Met zijn schortje nog aan. Het ensemble werd onverwachts uitgebreid met een saxofoon en een klarinet, en dan begonnen ze nog te zingen ook. We waanden ons op slag in een intieme Cubaanse bar, genietend van opzwepende Latijns-Amerikaanse jazztonen. Jorgé en zijn muzikanten konden zowaar de veel jongere broertjes zijn van de mannen van de Buena Vista Social Club. Een mooiere laatste avond kon ik me niet inbeelden.

En dan ’s anderendaags een laatste ontbijt samen, bagage proppen en kilo’s herschikken in onze vele valiezen, je kot opkuisen, veel spullen uitdelen aan room- en andere mates, nog eens goed rondkijken en een paar laatste foto’s nemen. Afscheid nemen van je kot en van Madrid, na een laatste lunch en wandeling in wat jouw dagelijkse buurt was: Malasaña.

Afscheid namen we bij stukjes en beetjes, vijf dagen lang, maar nu was het echt definitief. Jouw buitenlands creatief avontuur sloten we af met ons tweetjes, en meteen ook jouw zesjarige studieperiode. Een nieuwe mijlpaal werd neergepoot. Dankbaar om wat je allemaal hebt geleerd, ervaren en doorleefd. Dankbaar dat wij jou dat mochten geven, en jij alle kansen greep. We pinkten samen een traantje weg, mooie herinneringen koesterend, hoopvol uitkijkend naar wat nog komen gaat: jouw volgende levensfase, jouw eerste job. En nog zoveel meer!
En vooral diep gelukkig dat je dit met mij wilde delen, lieve dochter. Dankjewel.
Ik zie je graag en ik blijf je grootste fan!

Knuffel, mama x